فصل بی تو بودن

زيباست كه با خداي خود چت بكنيم،در سايت نماز شبي عبادت بكنيم،اي كاش كه ما فلاپي دلها را،ازكينه و آز فرمت بكنيم.

نوشته شده توسط مرجان در یکشنبه دهم آبان 1388 ساعت 22:44 موضوع | لینک ثابت

وقتی می آید همه چیز آدم را به هم می ریزد،نه خور می گذارد و نه خواب،می آید درونت،در رویایت و نمی گذارد حتی بخوابی،دوستانت را نمی شناسی،حتی خانواده ات را،گویا از وقتی درونت رخنه کرده،از وقتی با تو آشنا شده،چشم هایت به رنگی در آمده که آشناها را غریبه می بیند و آن یک غریبه را آشنا،فقط یک کلمه تو و دیگران را قانع می کند و آن کلمه عشق است و این ثابت میکند که تو عاشق شده ای...

«معشوق می آید و بر باور زندگیت جرقه ای می اندازد و می رود.آن وقت دلت،معدنی می شود که منفجر میشود و با هر تخریب آبادتر می گردد.»

غمناک ترین چیز در دنیا عشق است اگر به وصل نیانجامد.عشق زاییده ی مستی است،عشق زاییده ی هشیاری است،عشق تسلای تنهایی یک انسان است.عشق پر از نگاه است نگاه هایی گویا،نگاه هایی گرم،انسان عاشق در وادی سوزانی به سر می برد،تا معشوق قطره آبی برای او شود و عطش را برطرف سازد.

وقتی عشق رشد کند،اشتیاق آتشینی برای وصل برای رسیدن پدید می آید عشق به مانند یک غده در بدن رشد می کند و هر چه بزرگتر شود راه علاج آن کمتر میسر می شود.عشق هر چه را دوست داشته باشد عاشقانه می کند و به شکل خود در می آورد.عشق واقعی جز در رنج و عذاب نیست...

جاده را می خواهم،جاده ای طولانی،امتدادی مطلق؛خسته ای بی همراه،تا که در راه پر پیچ و خم این عمر و در شب های تاریک و سکوت سرد این جاده به همراهش پر از قدرت روان باشم،ولی افسوس که جاده همیشه باریک و کوتاه است و پر از بی راهه،بی برگ و این جاده به بیابانی وصل می شود پر از سکوت و تنهایی،ولی نه،وقتی تو باشی جاده هموار خواهد شد،بی راهه را از بین خواهم برد و با تو بر ابدیت می نشینم.

نوشته شده توسط مرجان در جمعه هفدهم مهر 1388 ساعت 17:47 موضوع | لینک ثابت

سلام دوستان خوبم

این متنی رو که این دفعه واسه آپم انتخاب کردم از رمانی که جدیدا خوندم. کتاب«دهلیز تنهایی»نوشته فرح رشیدی است.با توجه به اینکه زیاد رمان میخونم این کتاب رو میتونم جز کتاب های عالی قرار دهم.اما تلخ بود.تا بحال هرچی رمان خوندم همشون غمناک و کلی اشک از چشام کشیدن.خداییش واسه این از همه بیشتر گریه کردم از شعری که توش نوشته بود خوشم اومد شایدم خاطره شد.اگه شما هم تا بحال رمان خوندید و خوشتون اومده بهم معرفی کنید تا اگه تونستم پیدا کنم و بخونم.

برو ساقی دگر پیمانه رو بشکن

نمیخواهم شراب ارغوانی

نمیخوام شرنگ زندگانی

نمیخواهم از چشمان افسونکار تو

در قلب خونین و پریشانم که گم کرده است

رویاهای پر شور جوانی را

و جمله آرزوهای طلایی و سپید زندگانی را

دگر شوری بپا خیزد

نمیخواهم که از لعل لبت آتش برون ریزد

نمیخواهم درون شوره زاری کاندر خاکستر غم بر مزار آرزوها گشته گسترده

نوای شادی و دلدادگی تا کهکشان ظلمت و تاریکی دل بال و پر گیرد

شکوفه گشته پژمرده

دگر دنیای من مرده

نوشته شده توسط مرجان در دوشنبه سی ام شهریور 1388 ساعت 15:11 موضوع | لینک ثابت

ازعرش صدای ربنا می آید          آوای خوش خدا خدا می آید

فریاد که درهای بهشت بازکنید      مهمان خدا سوی خدا می آید

مژده ز لطف خدا ماه عبادت رسید

گلشن عشاق را نیمه رحمت رسید

به اهل ایمان بگو آمده ماه خدا

به پاکی دل توان به معنویت رسید

نتیجه روزه شد((لعلکم تتقون))

به رتبه متقین توان به همت رسید

بنده محبوب باش،حقیقتا خوب باش

متاع مرغوب باش وقت تجارت رسید

تمام هوش و حواس اگر شود روزه دار

توان از این رهگذر به اوج عزت رسید

روزه بود امتحان بر همه بندگان

تا که شود رستگار آن که کند امتحان

جوع و عطش طول روز تحملش مشکل است

توان به هر مقصدی به استقامت رسید.

نماز سرلوحه هر کاری است فقط وقت غم و مشکل به یاد خدا نباشید بلکه همیشه به یادش باشید.

همه منتظرند،چشم به افق دوخته اند،اشک در چشمانشان حلقه زده.زمین و آسمان هم از این ظلم و ستیز به ستوه آمده اند.دست های نیاز رو به آسمان اوج گرفته اند،آوای دلنشین«اللهم عجل لولیک الفرج»در فضا طنین انداز شده،همه سراپا گوشند و برای شنیدن ندای آسمانی«انا المهدی(عج)»لحظه شماری و بی تابی میکنند.همه میدانند که می آیی و بهار را به زمین سرد و خزان زده هدیه می کنی.همه از تو می گویند و آمدنت را انتظار میکشند.اما مهدی جان،به منتظران بی قرارت بگو تا کی؟؟؟

کاش در این رمضان لایق دیدار شوم

سحری با نظرلطف تو بیدار شوم

کاش منت بگذاری به سرم مهدی جان

تا که همسفره تو لحظه افطار شویم.

استشمام عطر خوشبوی رمضان گوارای وجودتان باد.التمس دعا

نوشته شده توسط مرجان در شنبه سی و یکم مرداد 1388 ساعت 15:6 موضوع | لینک ثابت

دل به چشمای تو بستم تو شدی همه وجودم

عشقه تو باور من شد با تمومه تار و پودم

هر کی اومد سرراهم چشمامو بستم و ندیدم

عکسه تو،تو دسته من بود تو رو با دلم خریدم

برای نفس کشیدن عشقه تو دلیله من بود

بودنه تو پیشه چشمام خواب و رویای شبم بود

من همه ترانه هامو واسه چشمه تو نوشتم

ندونستم تو دروغی وای چه تلخه سرنوشتم

من بدونه تو می مردم،اما تو تنها نبودی

من واست بازیچه بودم عشقه رویاهام نبودی

هنوزم سخته عزیزم باوره بد بودنه تو

بازی رو دیگه تموم کن دیگه بسه موندنه تو

فکرشم واسم عذابه که دلت پر از فریبه

هنوزم باور ندارم که شدی واسم غریبه

گرچه باز واسم عزیزی نمی بخشم اشتباهت

تا ابد باید بسوزی آره تو آتیشه اون گناهت

 اینم به خاطره تو ای غریبه....

یادت باشه که خودت رو معرفی نکردی ها.....

نوشته شده توسط مرجان در سه شنبه بیستم مرداد 1388 ساعت 10:38 موضوع | لینک ثابت

منتظر موندم به راهت تا هميشه

نوشته شده توسط مرجان در پنجشنبه دهم اردیبهشت 1388 ساعت 13:45 موضوع | لینک ثابت

بچه که بودی تا یه چیز می خواستی چشاتو می گرفت،

نوشته شده توسط مرجان در پنجشنبه بیست و دوم اسفند 1387 ساعت 23:5 موضوع | لینک ثابت

ثانيه ها رو نشمار

نوشته شده توسط مرجان در پنجشنبه پانزدهم اسفند 1387 ساعت 20:56 موضوع | لینک ثابت

مي دوزم اين چشامو به انتهاي جاده ها

نوشته شده توسط مرجان در پنجشنبه هشتم اسفند 1387 ساعت 14:32 موضوع | لینک ثابت

سلامم رو از کنار ستاره ها و گلهای دور دست عبور کرده بپذیر

بگذارمن به دیدنت بیایم تا بهار یه عمر به دیدنم بیاید

بیا شنبه ی بد اخلاق و سه شنبه ی بی حوصله و پنج شنبه ی خودخواه را فراموش کنیم.

بیا از همه سقفها و پنجره هایی که مقابل نگاهشان به هم تندی کرده ایم معذرت بخواهیم.

نوشته شده توسط مرجان در یکشنبه چهارم اسفند 1387 ساعت 12:33 موضوع | لینک ثابت